Bugün hayatımda yeni bir karar alarak ülkem adına siyaset yapıp ülkemin geleceği için akıl üreterek bir nebzede olsa ülkeme katkıda bulunmak istiyorum.
Yaşadığım ülke K.K.T.C ve ben bu ülkeyi çok seviyorum burada var oldum ve geleceğimi de bu topraklar üzerinde kurmak istiyorum.
Fakat benim içinde yaşamış olduğum bu toprakların geleceği uzayda bulunan kara deliklere benzemekte ve ben bundan çok rahatsızım, çünkü her insan geleceğe umutla bakmak ister oysa ben geleceğe umutla bakamıyorum ve ülkemin geleceği hakkında hayal kuramıyorum oysa gönül geleceğe umut ve huzurla bakmak isterdi. Bütün K.K.T.C’liler gibi benimde içim buruk, ve işin kötüsü nereye gittiğimiz belli değil.
İki arada bir derede kalmış çocuklar gibi kimin ağzına bakıp kime inanacağımızı bilemiyoruz çünkü; kimsenin bir fikri yok.
Hep birilerinden yardım bekleyen birileri gibi olmuşuz, sanki çaresiz gibi görünen bir hastalığa yakalanmışız. Günden güne de kötüye doğru gidiyoruz hatta kötüdeyiz daha kötüye gidiyoruz Tıpkı Fransızların dediği gibi bir şey kötü giderse kötüler peş peşe gelir umarım böyle olmaz ama gerçeklerden de kaçılmaz. Peki ama biz buna nasıl dur diyebiliriz.
Psikoloji kitaplarında şöyle der: ‘‘ Ya çaresizsin yada çare sensin.’’ Peki biz çaresiz miyiz? Yada çare biz miyiz? Peki biz hangisiyiz? Çaremiyiz yoksa çaresizmiyiz?
